Diplomasinin Çelik Yumruğu: Siyaset, Savunma Sanayii ve Tam Bağımsızlık İradesi
İçinde yaşadığımız yüzyıl, uluslararası hukukun ve insan hakları beyannamelerinin sadece zayıfları hizaya getirmek için kullanıldığı, gücü elinde bulunduranların ise hiçbir kural tanımadığı devasa bir ikiyüzlülük çağıdır. Genç nesillere okullarda ve medyada sıkça pompalanan “küresel barış”, “sınırların kalktığı dünya” veya “evrensel diplomasi” gibi kavramlar, ne yazık ki sahada hiçbir karşılığı olmayan romantik birer illüzyondan ibarettir. Ecdadımızın “Hazır ol cenge, eğer ister isen sulh-u salah” diyerek özetlediği o kadim devlet aklı, bugünün acımasız jeopolitik gerçekliğini en net şekilde ortaya koymaktadır: Gücünüz yoksa, masada sözünüz de yoktur.
Siyasetin uluslararası arenadaki en büyük enstrümanı diplomasidir. Ancak arkasında güçlü, yerli ve milli bir savunma sanayii olmayan diplomasi, masada hak aramak değil, ancak merhamet dilenmektir. Kendi silahını, kendi mühimmatını ve kendi radarını üretemeyen bir devletin, komşularıyla veya küresel güçlerle eşit şartlarda müzakere etmesi teknik olarak imkansızdır. Bu sebeple “Milli Muhafaza” şuuruna sahip bir gençliğin siyasete bakışı, süslü laflara değil, o lafların arkasındaki somut caydırıcı güce odaklanmalıdır. Savunma sanayii, sadece orduların donatılması meselesi değil; bir milletin küresel dayatmalara karşı verdiği onur ve bağımsızlık mücadelesinin ta kendisidir.
Türkiye’nin yakın tarihi, sözde müttefiklerimizin en kritik anlarda, bilhassa da milli bekamızın söz konusu olduğu sınır ötesi harekatlarda bize nasıl sırtını döndüğünün ve örtülü ambargolarla bizi nasıl köşeye sıkıştırmaya çalıştığının acı tecrübeleriyle doludur. Kıbrıs Barış Harekatı’nda telsiz bataryasından uçak lastiğine kadar dışa bağımlı olmanın yarattığı travma, Türk devlet aklına “kötü komşunun insanı mal sahibi yapacağı” gerçeğini derinden öğretmiştir. Başkasının ürettiği, yazılım kodlarını başkasının yazdığı ve istediği an uzaktan kapatabildiği bir teknolojiyle vatan savunması yapılamaz.
İşte bugün savunma sanayiinde atılan o muazzam adımlar, üretilen insansız hava araçları (İHA/SİHA), yerli savaş gemileri, milli muharip uçaklar ve hava savunma sistemleri sadece birer metal yığını veya teknolojik alet değildir; bunlar, Türk milletinin küresel sisteme karşı yükselttiği tam bağımsızlık manifestosudur. Eskiden Batı’nın kapısında lobi faaliyetleriyle, tavizlerle silah satın almaya çalışan boynu bükük siyaset anlayışının yerini; bugün kendi ürettiği teknolojiyle bölgesinde oyun kuran, gerektiğinde oyun bozan, Kafkaslar’dan Afrika’ya kadar mazlum coğrafyalara güvenlik şemsiyesi açan şahsiyetli bir siyaset anlayışı almıştır.
Bu atılımın en heyecan verici yanı ise, bu devrimin bürokratik koridorlarda veya yaşlı siyasetçilerin ellerinde değil; yirmili yaşlarındaki gencecik, pırıl pırıl mühendislerin, teknisyenlerin ve bilim insanlarının omuzlarında yükseliyor olmasıdır. Z kuşağı dediğimiz nesil, enerjisini ve zekasını Batı’nın köksüz tüketim kültüründe israf etmek yerine; laboratuvarlarda, hangarlarda ve test sahalarında kendi devletinin bekası için kod yazmakta, motor tasarlamakta ve sistem geliştirmektedir. Bu durum, “milli teknoloji hamlesi”nin sadece endüstriyel bir atılım değil, aynı zamanda müthiş bir sosyolojik diriliş, gençliğin kendi potansiyelini ve genlerindeki ruhunu yeniden keşfetmesi anlamına gelmektedir.
Netice itibarıyla siyaset, devletin ve milletin çıkarlarını maksimize etme sanatıdır ve bu sanatın icra edilebilmesi için elinizdeki en sağlam fırça, savunma sanayiidir. Ancak burada altı çizilmesi gereken, bizim inancımızı ve töremizi Batı’nın emperyalist emellerinden ayıran çok hayati bir fark vardır: Küresel emperyalizm, silahı ve teknolojiyi zayıfı sömürmek, kaynaklarını gasp etmek ve kan dökmek için üretir. Bizim medeniyet kodlarımızda ise kılıç, sadece adaleti tesis etmek, mazlumu korumak ve yeryüzünde fitneyi engellemek için çekilir.
Bizim güçlü bir orduya ve üstün bir savunma teknolojisine sahip olma arzumuz; başka milletleri tahakküm altına almak için değil, küresel zalimlerin coğrafyamıza ve kardeşlerimize uzanan kirli ellerini kırmak içindir. Savunma sanayimiz ne kadar güçlü olursa, siyasetimiz o kadar bağımsız, sözümüz o kadar gür, D-8 gibi adil dünya vizyonlarımız o kadar gerçekçi olacaktır. Geleceğin Türkiye’sini inşa edecek olan gençlik, “Barış istiyorsan, savaşa hazır ol” şuurunu kuşanarak, savunma sanayisini siyaset üstü bir beka meselesi, mukaddes bir vatan nöbeti olarak görmek zorundadır. Diplomasinin masasında gülen taraf olmak, ancak o masaya çelik bir yumrukla oturabilmekle mümkündür.