Kalemle Kurulan Cephe: Siyaset, Edebiyat ve Milli Ruhu Dirilten Satırlar
Siyaset denildiğinde akla ilk olarak meclis kürsüleri, seçim meydanları, diplomatik masalar, kanun tasarıları veya ekonomik veriler gelir. Oysa kalıcı, köklü ve bir milleti asırlar boyu peşinden sürükleyen hiçbir siyasi hareket, salt bu maddi unsurlarla ve günlük bürokrasiyle inşa edilmemiştir. Siyaset, özünde bir nizam teklifidir ve bu teklife ruhunu üfleyen yegâne güç edebiyattır. Bir fikrin, bir davanın veya bir medeniyet tasavvurunun kitlelerin kalbine inmesi; ancak kelimelerin kudretiyle, şiirin estetiğiyle ve nesrin derinliğiyle mümkündür. Edebiyatı olmayan, kendi destanını yazamayan, kendi kelimeleriyle kendi rüyasını göremeyen bir siyasi hareket, ne kadar güçlü görünürse görünsün, ruhsuz bir çarktan ibaret kalmaya mahkûmdur. Z kuşağının bugünkü siyasi söylemlerde bulamadığı o “derinlik”, “sahicilik” ve “anlam”, aslında siyasetin edebiyattan ve fikri çileden kopmuş olmasının en acı sonucudur.
Bizim coğrafyamızda ve kadim devlet geleneğimizde siyaset ve edebiyat hiçbir zaman birbirinden bağımsız düşünülemez. Türk milletinin en buhranlı dönemlerinde, devleti ve milleti ayağa kaldıranlar genellikle günlük siyasetçilerden ziyade, o diriliş ruhunu yeşerten edebiyatçılarımız ve mütefekkirlerimiz olmuştur. İstiklal Harbi’nin askeri cephesi topla tüfekle kazanılmış olabilir; ancak o harbin manevi cephesini, milletin direniş azmini Mehmet Akif Ersoy’un mısraları inşa etmiştir. Aynı şekilde, Cumhuriyet sonrası yaşanan kültürel sarsıntılarda, nesillerin zihnini Batı taklitçiliğinden koruyan, onlara şahsiyetli bir duruş aşılayanlar; kalemini bir kılıç gibi kullanan Necip Fazıl’ların, Nihal Atsız’ların, Sezai Karakoç’ların ve Cemil Meriç’lerin yazdıklarıdır. Onların eserleri sadece birer şiir veya makale değil; milletin hafızasına atılmış birer siyasi düğüm, kültürel emperyalizme karşı çekilmiş birer fikri settir. O kalemler olmasaydı, bugünün siyasi kadrolarının besleneceği hiçbir manevi pınar kalmazdı.
Ancak bugün geldiğimiz noktada, bilhassa dijital çağın içine doğan gençlik, devasa bir kelime ve anlam erozyonuyla karşı karşıyadır. On beş saniyelik videolara, emojilere ve anlık tüketim alışkanlıklarına hapsedilen bir zihnin, büyük ve asil bir ideali taşıması çok zordur. Küresel sistem, sadece ekonomimizi veya teknolojimizi değil, aynı zamanda bizim “hikayemizi” de işgal etmektedir. Batı merkezli dijital platformlar, filmler, diziler ve popüler kurgular üzerinden her gün yeni bir hayat tarzı, yeni ve yozlaşmış bir ahlak anlayışı genç dimağlara şırınga edilmektedir. Dünyada kimin haklı kimin haksız olduğunu belirleyen şey artık sadece askeri veya ekonomik güç değil, “kimin hikayesinin daha iyi anlatıldığıdır”. Kendi hikayesini yazamayan, kendi kahramanlarını edebi bir dille var edemeyen milletler, başkalarının kurguladığı hikayelerde figüran olmaktan kurtulamazlar.
“Milli Muhafaza” şuuru, sadece geçmişteki büyük ustalarımızı anıp onların gölgesine sığınmakla yetinemez. Bizim, kökleri o muazzam maziye uzanan ancak bugünün meselelerini; yapay zekayı, siber uzayı, dijital sömürüyü ve küresel adaletsizliği kendi diliyle, kendi estetiğiyle anlatabilecek yeni kalemlere, yeni şairlere, yeni hikaye anlatıcılarına ihtiyacımız vardır. Siyasetin tıkandığı noktada ihtiyaç duyduğu o yeni dili ve vizyonu, ancak çok okuyan, derin düşünen ve kalemi eline almaktan korkmayan bu genç nesil üretecektir. Edebiyat, dar bir entelektüel zümrenin hobisi değil; kültür emperyalizmine karşı açılmış en geniş, en sarsılmaz cephedir. Z kuşağının o asi, sorgulayan ve özgünlük arayan ruhu, Batı’nın anlamsızlık (nihilizm) çukurunda heba edilmemeli; milli bir edebiyatın kurucu gücü haline dönüştürülmelidir.
Netice itibarıyla, siyaseti edebiyattan ve sanattan yalıtmak, bir bedeni kalbinden mahrum bırakmaktır. Bugün meydanlarda, ekranlarda atılan hamasi nutuklar, günlük çekişmeler yarın unutulup gidecektir; ancak kağıda dökülen, vicdanlarda yankılanan ve estetik bir formla nesilden nesile aktarılan kelimeler asırlar boyu yaşayacaktır. Gençlerimize sadece kod yazmayı, teknoloji üretmeyi veya bürokrat olmayı değil; kendi medeniyetlerinin şiirini, romanını, senaryosunu ve destanını yazmayı da en büyük hedef olarak göstermeliyiz.
Kalemi başkasının elinde olan bir milletin, kaderi de başkasının elindedir. “Kalem kılıçtan keskindir” sözü, dijital çağda çok daha hayati bir anlama kavuşmuştur; zira bugün ordular toprağı fethederken, edebiyat ve o edebiyatın dijital dünyadaki yankıları doğrudan doğruya zihinleri fethetmektedir. Kendi zihnimizi, kendi mukaddesatımızı ve devletimizin istikbalini korumanın en estetik, en derin ve en kalıcı yolu, o milli ruhu diriltecek satırların yeniden yazılmasında gizlidir.